15 lipca 2025 roku, we wczesnych godzinach rannych, pielgrzymi z naszej Parafii oraz zaprzyjaźnione osoby, wraz z Księdzem Proboszczem, wyruszyli na pielgrzymkowy szlak. Celem naszej podróży było Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego - pierwsze w dziejach Polski narodowe sanktuarium.

Po dotarciu do Nowej Słupi, rozpoczęliśmy pieszą wędrówkę przez Świętokrzyski Park Narodowy, podążając tzw. Drogą Królewską – trasą, którą przed wiekami pielgrzymowali do Krzyża królowie Polski. W czasie drogi zatrzymywaliśmy się przy stacjach Drogi Krzyżowej, by wspólnie rozważać mękę Chrystusa i tajemnicę Krzyża.

Po wejściu na szczyt udaliśmy się do bazyliki, gdzie uczestniczyliśmy we Mszy Świętej sprawowanej przez Księdza Proboszcza w intencji całej naszej Parafii oraz wszystkich Pielgrzymów. Na zakończenie Eucharystii otrzymaliśmy błogosławieństwo relikwiami Krzyża Świętego, a następnie każdy z nas mógł indywidualnie oddać cześć Krzyżowi.

Kolejnym punktem pielgrzymki było zwiedzanie klasztoru. Od Pani Przewodnik usłyszeliśmy wiele ciekawych historii - zarówno o samym sanktuarium, jak i o dziejach naszej Ojczyzny. Odwiedziliśmy m.in. bazylikę, kaplicę Oleśnickich z najstarszymi na ziemiach polskich relikwiami Krzyża Świętego, wystawę misyjną, krypty oraz wieżę widokową, z której roztaczał się malowniczy widok na okolicę.

Po wspólnym obiedzie wyruszyliśmy na spacer jednym ze szlaków Świętokrzyskiego Parku Narodowego, by podziwiać przyrodę, widoki i słynne gołoborza.

Trasę powrotną ze świetokrzyskiej góry część pielgrzymów pokonała pieszo, a część skorzystała z meleksów. Podwózka okazała się być ,,małą niespodzianką" - busy dotarły do innej miejscowości, niż oczekiwali pielgrzymi. Dzięki dobrej organizacji i wspólnemu zaangażowaniu szybko udało się wszystkim odnaleźć, i w pełnym składzie, w radosnej atmosferze wróciliśmy do parafii.

Ten dzień był dla nas czasem modlitwy i duchowej refleksji nad tajemnicą Krzyża i naszego Zbawienia, ale także czasem budowania wspólnoty – poprzez rozmowy, śmiech, śpiew przy akompaniamencie akordeonu i zwyczajną, ludzką obecność. To piękne doświadczenie zbliżyło nas do Boga i do siebie nawzajem.